Marabana (Havana, Cuba)

Het was al weer 6 maanden geleden dat ik voor het laatst een (ultra)marathon had gelopen. Aangezien het aanbod op Curacao zeer beperkt is (1 marathon per 2 jaar) hebben Jacob en ik besloten dat we een loopje ergens anders in het gebied te zoeken, verschillende loopjes zijn de revue gepasseerd, de één was te lang de ander op het verkeerde moment, uiteindelijk viel ons oog op de Marabana, een marahon in Havana, wat naast de marathon natuurlijk ook een leuke bestemming is om eens rond te kijken.

Toen deze beslissing eenmaal genomen was moest natuurlijk de reis en inschrijving geregeld worden. Dit bleek toch niet zo simpel te zijn vanaf Curacao als gedacht en het zou dus geen weekend worden, maar een volle week, aangezien er geen andere verbinding beschikbaar is (vanaf Nederland kun je wel rechtstreeks). Onze vlucht vertrekt op dinsdag, waarna we een nachtje slapen op Jamaica en op woensdag het laatste stukje naar Havana vliegen. Een week later hetzelfde verhaal, op maandag vertrek vanaf Havana en op dinsdag terug op Curacao. Daarna kunnen we hotels gaan regelen, voor Cuba gaan we niet moeilijk doen en nemen we een pakket met stadstour, gids, transfers, inschrijving en alle andere zaken die nodig zijn, daar hoeven we ons nergens druk om te maken, ...oh ja toch, voor Cuba hebben we een visum nodig, geen probleem, even ophalen in Den Haag, is zo gepiept. Helaas is Den Haag ruim 8 uur vliegen hiervandaan en door ons werk kunnen we onze paspoorten niet missen, dus opsturen is geen optie. Gelukig brengt een visumburo uitkomst, we kunnen alles inscannen en doormailen en zo hebben we uiteindelijk ook dit rond.

Aangezien we nu dus ineens een week weg zijn moet ook het thuisfront nog overtuigd worden van het nut van deze trip, maar met een weekendje shoppen in Miami in het vooruitzicht zijn de dames snel om.

Dan moeten we nog overnachten op Jamaica, even op internet zoeken en de goedkope hotelletjes zijn zo gevonden, slechts 48 dollar per nacht, helaas komen er darna dusdanig extra kosten overheen voor transfers, ontbijt enz dat we nog even verder zoeken. Dan kom ik een all-inclusive aanbieding tegen met 50% korting, waardoor deze slechts 30 dollar per nacht duurder is dan alleen aan kamer, dat eten en drinken we er wel uit, dus boeken maar.

Ons iets te luxe hotel op Jamaica.

Het enige wat dan nog rest is trainen, helaas gaat dat niet al te goed en kom ik slechts tot 1 lange duurloop van 20 km en wat kortere trainingen, voor een goede tijd gaan we toch niet en uitlopen binnen de limiet van 5 uur zal wel lukken.

Dan is het eindelijk zover, op dinsdagmiddag pikt Jacob mij op en zonder problemen checken we in op de Air Jamaica vlucht naar Montego Bay. Op het vliegveld komen we een Antilliaanse loper tegen die we herkennen van de kortere wedstrijden hier op het eiland en hij blijkt samen met nog vier lopers hetzelfde doel te hebben, ook hij zal de marathon lopen en zijn vrienden de halve marathon. Na en kort vlucht van 75 minuten staan we dan op Jamaica, we gaan naar de bali waar we onze vouchers voor de transfers omwisselen en krijgen hier toch rare blikken als we zeggen dat we morgenochtend weer terug naar het vliegveld willen, "Yo man, your only one night in the Gran Palladium" waarop wij allen maar bevestigend kunnen antwoorden"en ons een "your crazy" oplevert. We zijn de enige twee in de bus en de chauffeur praat ons bij over het eiland en geeft ons tips wat we moeten gaan zien en doen op Jamaica, ook hij kijkt raar als we zeggen dat we slechts 1 nacht blijven. Wij beginnen te twijfelen aan het hotel, maar de cauffeur zegt dat het een prima plek is terwijl hij door het drukke, in onze ogen, ongeregelde verkeer zich een weg baant.

Bij het hotel aangekomen blijkt het de beste beslissing tot nu toe geweest te zijn om dit te boeken, in één woord geweldig, goede restaurants, een erg grote kamer met Jacuzzi en alle luxe die je maar kunt bedenken. Per electrische glofkar worden we naar onze kamer gebracht en meteen snappen we waarom iedereen ons voor gek verklaarde, hier moet je niet na één dag alweer vertrekken. We verheugen ons nu al op de terugreis, dan mogen we hier weer een nacht verblijven.

De volgende dag, na een uitgebreid ontbijt vertrekken we weer, ook nu loopt alles vlekkeloos en na een uurtje vliegen staan we op Cuba en zijn we 50 jaar terug in de tijd. Op het vliegveld moet iedereen apart in een hokje waar een douanebeamte wat vragen stelt over het doel van de reis enz. waarna hij een knop in drukte en je de deur aan de andere kant kunt openen, daar weer een aantal controles van bagage tot medisch, maar zonder enig probleem komen we overal door en zien we onze namen op een bordje staan, ook dit loopt dus gesmeerd, even geld wisselen, helaas hebben we dollars ipv euro's wat 10% extra belasting betekent bij het omwisselen, maar dat mag de pret niet drukken.


Twee dagen voor de marathon slaan de golven nog over de kade, tijdens de marathon was het gelukig een stuk rustiger
Op het vliegveld hadden we al veel oude vliegtuigen zien staan, op de weg rijden ook veel oude auto's uit de jaren 50 waarvan de meesten er als nieuw uitzien. Het hotel is in niks te vergelijken met dat van de avond ervoor, alles is simpel, maar het voldoet. Als we op onze kamer komen blijkt daar echter iets te zoemen, we zetten de airco uit en gaan op zoek wat het is, het komt ergens van onze kamer maar we kunnen het niet lokaliseren, nadat ook twee medewerkers van het hotel het niet hebben kunnen vinden vraag ik Jacob of hij zijn vibrator mischien aan heeft staan, waarop hij meteen nee zegt.......maar wel mijn electrische tandenborstel, als hij zijn koffer opent hebben we de boosdoener al snel te pakken, wij moeten lachen, de Cubanen lijken het niet zo grappig te vinden. De startnummers moeten hier van tevoren worden opgehaald, er zijn geen wachtrijen, toch ben je zo een half uur verder.
De dagen daarna doen we nog een stadstour, moeten we onze startnummers halen en lopen we een training van ruim 8 km op het strand. Op zaterdag is de pastaparty en daarna gaan we even liggen om 's avonds nog een paar borden pasta naar binnen te werken. Dan is het eindelijk zondagochtend en maken we ons klaar voor de marathon, geen twijfel over kleren, het is toch warm, een snel ontbijt en op naar de start waar het al aardig druk is. We geven onze rugzak aan onze gids die hier op ons zal wachten en gaan in het startvak staan, het is erg druk met ruim 3000 deelnemers op de verschillende afstanden. Allereerst mogen de gehandicapte sporters starten, enkele rolstoelen en mensen met 1 been die op krukken de halve marathon hinkelen. wij mogen 5 minuten luisteren naar een opname van een toespraak, geen idee wie het is en verstaan doen we het ook niet, maar het zal ongetwijfeld over de revolutie gaan.

De t-shirts en startnummers zijn binnen
Om 7 uur mogen we starten, bij een frisse 23 graden beginnen we aan onze tocht van twee rondes door de stad. De eindtijd doet er niet echt toe, toch moet je ergens op vertrekken en mijn idee is om op het schema van 6 minuten per kilometer te vertrekken en aan het eind wat verval om rond de 4 uur 30 minuten uit te komen. Het begin is, zoals zo vaak, weer iets te snel (5:30 per km). De eerste 8 kilometer zijn vlak en lopen langs de zee, twee dagen geleden sloegen de golven hier nog over de kade, nu is de zee een stuk rustiger en kunnen we droog lopen.
In Nederland zie je steeds meer lopers met kleine cameraatjes lopen, hier nog een voorloper daarvan, lopen en tekenen, 42,2 km lang op blote voeten.
Aangezien de temperatuur hier een graad of 5 lager is dan op Curacao loopt het heerlijk. Helaas is het de eerste ronde erg druk op het parcours. Veel lokale lopers lopen op blote voeten of op schoenen zonder enige demping of steun, als verwende westerse loper zou ik meteen blessures krijgen als ik dit zou doen.

Na 8 kilometer draaien we vanaf de kust de stad in en een kilometer later beginnen de heuvels, ze zijn niet erg hoog (44 meter) maar wel steil en er volgen er meerderen achter elkaar. Hier zakt het tempo dus ook wat in. Ongeveer 6 kilometer lang gaat het steil omhoog en naar beneden, darna gaat het over in vals plat en minder steile heuvel tot aan de finish.

De eerste ronde kom ik door in 1 uur 58 minuten, de temperatuur loopt op en met de heuvels die straks rond kilometer 30 weer gaan beginnen weet ik al dat en tijd binnen de 4 uur niet haalbaar is voor mij, ik laat het tempo zakken en ga over op het eerte plan, genieten. De halve marathon lopers zijn we nu kwijt en op de marthon zijn slechts iets van 200 man gestart, dus is het nu lekker rustig op het parcours, helaas is de stad inmiddels ontwaakt en neemt het verkeer ook behoorlijk toe, het parcours is goed afgezet en op iedere kruising staan meerdere agenten, toch loopt het niet prettig in de uitlaatgassen van al dit verkeer.

De verzorging is prima, iedere twee kilometer worden weer zakjes met water in sinaasappelsap aangereikt, normaal ben ik van mening dat je tijdens een marathon, zeker in de tropen, geen drankpost over moet slaan, nu waren er echter zoveel dat ik soms nog met een vol zakje alweer bij de volgende post passeerde.

Ik loop na 28 kilometer een stukje op met een Italiaan, veel praten is er niet bij ivm een taalprobleem, uiteindelijk raken we elkaar kwijt en even later loop ik naast een Duitser waarmee het praten wat makkelijker gaat, even later lopen we beide weer alleen en halen we elkaar regelmatig in. Zodra we de eerste heuvel beklimmen begin ik het toch zwaar te krijgen en besluit de steile hellingen op te wandelen. Ondanks het lage tempo zijn er niet veel lopers die mij voorbij gaan, sterker nog, ik haal nog steeds lopers in, het parcours is blijkbaar zwaarder dan menigeen gedacht heeft.

Ik loop voor de laatste keer langs het plein van de revolutie, Ché kijkt op ons neer en we lopen weer richting het oude centrum, nog slechts een kilometer of 5 te gaan. In het centrum is het alweer behoorlijk druk en blijkbaar is niet iedereen blij met dit evenement, mensen steken de straat over zonder op de lopers te letten. Na een laatste scherpe bocht naar rechts kom ik op het rechte stuk naar de finish, ik zie het Capitolio (replica van het Capitool) en de finishboog al staan. Jacob, die al binnen is, staat hier nog even aan te moedigen en dan is er de finish, 4 uur 24 minuten na de start.
De laatste meters tot aan de finish
We worden na de finish door een sportgebouw geloodst, waar we water, een medaille en een brok ijs krijgen, hier liggen ook een aantal lopers op brancards, het is er warm en vochtig en stinkt naar urine, ik loop hier zo snel mogelijk door om weer naar buiten in de frisse lucht te komen. Buiten staan tientallen halve marathonlopers te vragen om schoenen en shirtjes, als ik weer bij de finish ben wordt er voor de zoveelste keer door een lokale toploper een officieel Cubaans trainingspak of loopsetje aangeboden, we laten het zo en gaan terug naar het hotel.

De rest van de dag liggen we wat en bed en hangen wat aan de bar in het hotel waar we met enkele andere hotelgasten wat drinken om daarna gezamelijk te gaan eten. Het werd niet heel erg laat, maar was wel gezellig.

De volgende dag gaan we weer naar Jamaica, in het hotel eten we eerst van het buffet om vervolgens tot drie keer toe een steak te bestellen, die alle drie probleemloos weggewerkt worden. Tot besluit gaan we nog even langs het toetjesbuffet, na twee uur eten en drinken verlaten we het restaurant en twijfelen we nog even of niet ook het Indisch restaurant nog met een bezoekje zullen vereren, uiteindelijk gaan we maar naar de kamer, Jacob duikt in bed en ik ga nog even in de Jacuzzi zitten. De volgende ochtend neemt Jacob de Jacuzzi en slaap ik een uurtje langer, we plunderen het ontbijtbuffet en moeten weer naar het vliegveld.

En zoals aan alles komt ook aan deze reis een einde, om 3 uur zijn we weer terug op Curacao en een dag later gaan we weer aan het werk en begint de voorbereiding voor de volgende marathon, gewoon hier op Curacao op 6 december, het parcours zal zwaarder zijn en de temperatuur zal hoger zijn, dit alles zal zorgen dat ik waarschijnlijk nog langer mag genieten van de marathon.

Marco

uitslagen:http://www.inder.cu/beta/competitions/marathon&race/marabana/results/2009/19.pdf

Fatum run

Afgelopen zondag werd op Curacao de Fatumloop gehouden. Deze loop over 10 km is, met ruim 3000 deelnemers, het grootste loopevenement op Curacao. Bij de start is het dan ook behoorlijk druk. Toch is het geen probleem om voor in het startvak te komen, de meeste deelnemers zullen namelijk de tocht wandelen.

Mijn voorbereiding was niet echt ideaal, met de week voor de loop een detachering op Sint Maarten waar ik slechts tot 5,5 km aan looptraining gekomen was. Als om 5 uur 's ochtends de wekker gaat, heb ik al helemaal geen zin meer. Toch sta ik op, de loopspullen liggen allemaal klaar en om 5:15 staat Jacob voor de deur. We rijden het rondje over Grote Berg en pikken onderweg John en Rob op, dan rijden we naar Wet & Wild, waar we straks zullen finishen. Daar staat Frans al op ons te wachten, zijn auto laten we hier staan en met zijn vijven vertrekken we richting startlocatie.

Na het ophalen van de startnummers lopen we even warm en praten wat bij met bekenden. Ook ontmoeten we hier Gilbert en Boudewijn waardoor het totaal aan lopers van Hato dit keer op 7 komt.

Om 06:30 starten we. De eerste paar honderd meter zijn meteen omhoog, daarna blijft het parcours glooien. Mijn doel was om weg te gaan op een schema van 55 minuten (het gehoopte marathon tempo over drie weken), maar al vrij snel zie ik dat het tempo te hoog ligt en ik laat de andere lopers gaan. Mijn tempo zakt naar iets boven de 5 minuten per kilometer.

Na drie kilometer komen we bij de eerste verzorgingspost, waar weer de inmiddels bekende waterzakjes worden uitgedeeld. Ik neem twee zakjes, het is al behoorlijk warm en met name de stukken voor de wind en in de zon merk je dat behoorlijk. Tussen 4 en 5 km haal ik Rob en Boudewijn weer in, het hoge tempo in het begin nekt ze nu en aanhaken lukt ze niet. Jacob en Gilbert zijn inmiddels al ver vooruit, Jacob zal in 46 minuten de finish bereiken, Gilbert een paar minuten daar achter.

Na 6 kilometer en een volgende verzorgingspost (weer twee zakjes water) komen we bij Changes (een sportwinkel) hier loopt de route dwars door de winkel, een lokale drumband staat er vrolijk op los te slaan en wij lopen de winkel via de ene kant in en komen er aan de andere kant weer uit. We zijn al in Salina, nu is het nog een lange rechte weg, met twee heuvels, hier gaat toch menig loper de man met de hamer tegenkomen, dit gedeelte ligt namelijk uit de wind en in de zon, met een temperatuur van rond de 30 graden en de heuvels merk ook ik dat ik mijn tempo niet kan handhaven, ik hoef echter niet, zoals menig andere loper, over te gaan op een wandelpas.

De laatste kilometer, weer wat wind tegen, dus verfrissing, echter nog wel een heuvel die opgelopen moet worden. John komt plots voorbijgelopen en finisht in ruim 51 minuten en ook ik blijf onder de 52 minuten. Even later gevolgd door Rob die Boudewijn voor weet te blijven en tot slot komt Frans binnen. Op het strand krijgen we fruit, water en eventueel bier, soep enz. de verzorging is hier wat dat betreft uitstekend. Helaas heeft Frans nog een minder prettige mededeling, zijn auto staat dan wel hier, de autosleutel ligt in de auto van Jacob en die staat bij de startlocatie. Gelukig zijn er genoeg opties om mee te rijden en een half uur later is jacob met zijn auto en de sleutel weer terug.

De middag herstellen we op het strand, maken nog een duikje en zorgen dat we voldoende vocht binnen krijgen. Het lopen ging lekker, het was echter maar een 10 km en over drie weken zijn het er toch echt ruim 42, de komende week dus nog maar wat duurloopjes om wat extra inhoud te krijgen.

Ayo,
Marco

Kareda Palu Blanku-Vaersenbaai

Na een weekje vakantie op Aruba was het op zondagochtend tijd om weer eens een wedstrijd te lopen. De afgelopen week bestond voornamelijk uit eten en niets doen. Ik had slechts 1 loopje van 10 km in de benen en dat was nou niet echt een succes te noemen. Na zo'n 5 km zat ik al redelijk stuk. Aangezien ik al ingeschreven sta, ga ik toch maar lopen.

Om even voor 5 uur in de ochtend stopt Jacob voor mijn deur, we pikken ook Rob op en rijden naar Vaersenbaai. Op Vaersenbaai staat Frans al te wachten, zijn auto laat hij bij de finish staan, zodat we na de loop weer vervoer terug hebben. Met zijn vieren volgen we het parkoers in tegengestelde richting naar de start, de eerste 8 km hebben we inmiddels gezien, naderhand was het wel handig geweest als we ook de 4 extra kilometers even hadden bekeken.

Bij de start ontmoeten we ook Gilbert, zodat we met 5 lopers van Hato aan de start staan. Voor Rob en Frans is het de eerste hardloopwedstrijd die ze lopen en zij zullen de 8 km lopen, Gilbert, Jacob en ik starten op de langste afstand (12 km).

Om 6 uur starten we, de eerste kilometers loop ik in een groepje met oa Gilbert en Rob in een tempo van iets onder de 5 min/km, voor mij te snel en ik laat het groepje al snel gaan, ook Rob laat het groepje gaan en we blijven bij elkaar in de buurt lopen.

De eerste twee kilometers zijn verhard en zijn vals plat, daarna komen we op een pad dat deels onverhard is en waar wat gaten in zitten, ook begint het wat heuvelachtig te worden. Even later lopen we langs de zoutpannen waar een grote groep flamenco's zit. Op 3 kilometer komen we bij de eerste verzorgingspost, ik neem weer twee zakjes water en loop door. Even later zijn we weer op een verharde weg die slechts een beetje omhoog loopt.

Zoals bij de andere loopjes hier op Curacao verwacht ik ook nu na 5 km de volgende verzorgingspost, deze staat er echter niet en pas bij 6 km kan ik weer wat water krijgen. Momenteel is het hier het warme seizoen, de temperatuur is 's ochtends al ruim boven de 30 graden en het kleine beetje wind dat er is hebben we in de rug, de twee zakjes water zijn dan ook meer dan welkom.

Op bijna 8 km zie ik Rob vlak voor mij links af slaan naar de finish, hij zal de 8 km in een keurige 42:08 finishen. Ik moet nog even door, het gaat zwaar, maar de laatste 4 km zal ik met een beetje doorzettingsvermogen toch wel op een redelijk tempo door kunnen lopen. Als ik echter de flauwe bocht bij het 8 km punt passeer zie ik plots dat het parkoers niet meer een beetje glooit, maar dat we nu toch een behoorlijke heuvel over moeten, het tempo zakt dan ook behoorlijk terug. Boven aangekomen verheug ik mij al op de afdaling, maar zie ook meteen dat er nog een heuvel volgt en daarna nog 1 voordat we een steile afdaling naar de kust maken om daar om te draaien en weer terug over dezelfde heuvels naar de finish kunnen lopen. Het heuvelop lopen gaat mij zwaar af en ik verlies veel tijd in deze laatste 4 km.

Dan mag ik ook eindelijk de bocht om naar de finish, Frans, Rob, Jacob en Gilbert staan daar inmiddels te wachten, samen lopen we naar de verzorginszone waar we soep, meloen, sap, banaan en bier kunnen krijgen. We houden het bij de soep en het fruit en laten het bier nog even staan, dat drinken we vanmiddag na het duiken nog wel.

Mijn tijd is uiteindelijk 1:10:38, een zeer zwakke prestatie, maar veel meer zat er vandaag niet in. Jacob lukt het nog net om binnen het uur te blijven, al is het slechts met 3 secondes en Gilbert komt tussen ons in in ruim 1 uur en 5 minuten over de streep.
Volgende maand is de Fatum-loop over 10 km misschien gaat het dan beter, daarna volgt de marathon, maar als het zo zwaar gaat als momenteel dan gaat dat een hele opgave worden. Er is dus nog vel trainingsarbeid te verrichten.

Ayo,
Marco

RUN 09

Brouksterrunners liepen weer de RUN

Zaterdag 12 september was het weer zover. We gingen weer een dagje naar Winschoten om met elkaar weer 10 rondjes van 10 km af te leggen. En dan rij je Winschoten binnen zo rond 09.00 uur, want de 1e loper moet om 10.30 vertrekken en dan krijg je al bijna geen plekje meer voor de auto.

Toch probeer je via omwegen en sluiproutes en smoesjes bij de verkeersregelaars dicht bij ons verzamelpunt te komen. Zelf kreeg ik de auto in de buurt van de Ranonkelstraat, maar Jan Henk bleef steken in Heiligerlee. En toen we op ons plekje kwamen stonden de hekken niet juist. Iemand van een ander team (beter bewegen) kreeg het voor elkaar om meer hekken te plaatsen zodat de lopers beter beschermd bleven.

3811
Ludolf Bosgraaf onze 1e loper was prima op tijd aanwezig, zodat de start van ons team geregeld was. Samen met Jan Henk v.d.Veen heb ik deze dag goed kunnen organiseren en hebben we alle lopers cq loopsters naar de juiste vertrek plek kunnen begeleiden. Want De Klinker is echt weg, wat toch even wennen is. Maar goed met veel volksmuziek en Radio Simone zat de stemming er de hele dag goed in.

3812 en 3813
Tanja van den Autenaar en Bianca Wever mochten deze loop ons damesteam vormen. Ze eindigden uiteindelijk binnen ons team op plaats 9 en 10. Maar toch hebben beide dames prima gelopen. Uiteraard werden ze onderweg rond kilometer punt 6.5 goed door de verdere aanwezigen aangemoedigd.

3814 en feliciteren
Dick was onze 4e loper en deed dit jaar weer mee. Vorige moest hij afhaken wegens een knieblessure. Naast zijn doelstelling binnen het uur te lopen had hij ook een doelstelling om de echtgenote van Fre Haan te feliciteren die precies vandaag jarig was. En Dick heeft beide doelstellingen gehaald. Het werd met 57.12 zelfs zijn snelste 10 km van dit jaar.

3815 en stijgen
Peter Nieuwold pakte de tijd van Dick als uitdaging en ging best wel een aantal lopers ook met rugnummer 5 voorbij. We zaten zo rond de 225e plek en ging mede door de 56.17 van Peter richting de 200e plaats. Jippie.

3816 en 3817
Erwin Kramer en Jan Henk van der Veen liepen uiteraard beide hun kilometers al was het zo rond deze tijd wat warmer aan het worden. Beide lopers kregen zo rond de 7e kilometer even een dipje, maar uiteindelijk mede door Jan Henk een verdere stijging in het klassement.

3818 en 3819
Jaap Boer en John van Dijk konden tijdens hun kilometers ook rekenen op enthousiaste toeschouwers. En ook dat leverde weer resultaat op. Jaap bleef net boven de 50 met z'n 50.27 en John werd met z'n 45.31 vandaag 3e binnen de Brouksterrunners.

3810
Bart Hanenburg, onze gastloper en invaller voor Moniek, deed het uitstekend. Bart liep 44.30 en werd hiermee 2e binnen de Brouksterrunners.

We liepen met ons team in de categorie overig en werden daarin 23e van de 52. Dus prima gedaan.

Veel minder teams dan andere jaren.
Dit jaar deden er bij de 10x10 km 246 teams mee. Vier jaar geleden waren dat er nog 316 teams.
Daardoor bleek het rustiger rondom het parcours maar ook gaten tussen de diverse deelnemers. In dit geval dus 70 teams minder is wel 700 lopers minder. Maar goed ons team de Brouksterrunners is een stabiel team dat bij uitval altijd kan rekenen op invallers. Ook al wordt je even gebeld met de vraag wil je meedoen Bianca. Dan is het jawoord al heel dicht bij. Toppie.

EINDTIJD 08.57.22

Tja, en voor je er op verdacht bent is zo' n dag ook zo weer voorbij. Nu naar huis met opnieuw
veel omleidingen. Maar het was weer een prachtige dag, een dag waar je weer heel veel bekenden hebt kunnen spreken. Hardlopen is prachtig als je alleen bent in de natuur maar zo'n dag met heel veel mensen om je heen is ook geweldig. Dus pakken we ook in 2010 de Run wel weer mee.

Dank
Alle lopers en toeschouwers en familieleden bedankt voor dit sportevenement. Ik kan niet bedenken wat er mis is gegaan. En dat hebben we met elkaar gerealiseerd. Nogmaals dank en tot ziens.

Groetjes van jullie vutter,
Dick Bosscher

Schottegatloop

Op vaderdag werd op Curacao de Schottegatloop gehouden. Na de Ronde van Aruba en een paar weken weinig lopen ivm andere verplichtingen vond ik het wel weer eens tijd om de slippers in te ruilen voor een paar loopschoenen. Aangezien het lopen hier vaak op de loopband of op een korte ronde plaatsvindt (ivm verkeer en honden is een lange duurloop niet zonder risico) was dit dus een mooie gelegenheid om eens weer een andere ronde te lopen. Enkele jaren geleden (2006) was ik ook al eens deelnemer op deze 17 km loop en wist toen na 1uur 36 te finishen. Vandaag verwachtte ik daar niet aan te komen, rond de 1:40 was een mooie streeftijd.

De start van de wedstrijd is om 6 uur 's ochtends, dit betekend dus erg vroeg op staan en om 04:15 gaat dan ook mijn wekker al. Een half uur later pik ik een collega op die ook mee gaat lopen en samen rijden we naar de stad. Van de vorige keer weet ik nog dat het handiger is om de auto alvast bij de finish te parkeren, dat scheelt na afloop weer een wandeling. Het warmlopen is voor ons een wandeling over de Pontjesbrug naar de start. We zijn hier net op tijd om de wandelaars te zien vertrekken en hebben nog een half uur voordat we zelf mogen starten.

Om 6 uur mogen wij ook vertrekken, we lopen vanaf het stadhuis in Punda naar Salina, na 1 kilometer is er de eerste heuvel, deze is meteen erg steil en een paar honderd meter lang, mijn tempo lag iets hoger dan geplanned, maar door de klim kom ik op een gemiddelde van 5:26 per km, een schema waardoor de 1:36 mogelijk is. Na 3 kilometer is er de eerste verzorgingspost, hier worden zakjes water en sportdrank uitgedeeld, een erg goed systeem, de zakjes worden de loper per twee aangereikt waardoor je niet hoeft te stoppen en er geen opstoppingen ontstaan. Het zakje bijt je dan in een hoekje open en kan zonder te morsen op "volle snelheid" leeg gedronken worden, misschien een idee voor organisaties in Nederland????

Even later verlaten we Salina en lopen we de ringweg op, door het vroege tijdstip is het nog niet erg druk, toch blijft het een eng idee dat je op een grote weg loopt waarbij de auto's op een paar centimeter langs je razen. Voor ik er erg in heb zijn we alweer bij de volgende verzorgingspost, alweer 5 kilometer gelopen, weer twee zakjes water en doorlopen. De zon is inmiddels al ruim boven de horizon uit en de temperatuur loopt op van 26 graden tot even boven de 30 graden, toch zakt het tempo bij mij niet terwijl er her en der toch al lopers in de problemen komen nog voordat we op een derde van de afstand zijn.

Kilometer 7 en de volgende verzorgingspost, weer twee zakjes water, overslaan is onder deze omstandigheden geen optie en verder, het tempo blijft op de glooiende ringweg mooi vlak. Het lopen gaat heerlijk en zonder te versnellen begin ik mensen in te halen. De route loopt langs Rio Canario, vlakbij Suffisant waar ik tijdens detachering geplaatst was, ik passeer de Subway waar ik in die tijd vaak een broodje ging halen, nu loop ik gewoon verder.

Even later lopen we langs de Isla raffinaderij en als we die dan ook gepasseerd zijn verlaten we de ringweg en lopen richting Otrabanda. Voordat we Otrabanda binnen lopen staat er nog een laatste heuvel op het programma, weer erg steil en een paar honderd meter lang. Boven op de heuvel zie ik dat mijn gemiddeld tempo nog steeds 5:26 per kilometer is, Daarna draaien we Otrabanda in en beginnen we aan de laatste kilometers, een laatste keer drinken op kilometer 15 en dan versnellen naar de finish, de 1:36 gaat ruim gehaald worden. In de laatste kilometer haal ik nog wat lopers in en na 1 uur 31 minuten en 45 seconden passeer ik de finish, heerlijk vlak gelopen en nergens last van.

Na afloop zijn er bonnen voor de deelnemers om soep, bier, cola, meloen en banaan te halen, ik hou het bij de soep, cola en meloen. Het bier laat ik staan omdat ik vanaf 8 uur weer standby sta en na de goed gevulde soep heb ik geen trek meer in een banaan.
Deze zondag ben ik niet opgeroepen en de middag hebben we doorgebracht op een strandje, een heerlijke plek om te herstellen.

Ayo,
Marco

Lopen in de tropen (3)

De Ronde van Aruba

Donderdag 7 mei, om even voor 12 uur word ik afgezet op het civiele deel van vliegveld Hato, volgens de borden start de check-in voor de vlucht naar Aruba om 12 uur. Maar, zoals ik hier inmiddels wel gewend ben, duurt het tot kwart over twaalf voordat er iemand achter de balie verschijnt.
Het inchecken gaat daarna vrij soepel en ook de douane en beveiliging passeer ik zonder problemen.
In de vertrekhal lees ik nog een stuk in het boek van Knippenberg en al vrij snel kunnen we boarden.

Twintig minuten na het vertrek vanaf Curacao stap ik uit op Aruba, er staan lange rijen voor de douane, maar voor mensen met een Nederlands paspoort is er een speciale rij, deze is een stuk korter en enkele minuten later kan ik mijn tas van de band pakken.
Na een korte taxirit loop ik om even na 3 uur marinebasis Savaneta op.
Allereerst drop ik mijn tas op mijn kamertje in de Longroom (officiersverblijf), daarna naar de sportschool om mij te melden, een programma en mijn koelbox met verzorging op te halen. De koelbox was reeds een dag eerder per boot aangekomen, i.v.m. werk kon ik zelf niet vertrekken op woensdag en moest dus een dag later per vliegtuig naar Aruba.
Aandacht tijdens de briefing
Voor de lopers begint het al op donderdagavond, allereerst een pastamaaltijd en daarna een briefing, daarna word ik aan mijn chauffeur voorgesteld (iedere loper heeft een volgauto i.v.m. veiligheid en verlichting) en krijgen we de nodige goodies uitgereikt namens de sponsoren.
Mijn chauffeur is een marinier die hier geplaatst is, Guus.
's Avonds praat ik nog met een aantal andere lopers over het parcours en lees ik het verslag van Vincent Schoemakers uit de Runnersworld van 2003 (het hangt hier nog altijd in de sportschool) nog eens door.
Met chauffeur en verzorgster bij de auto
Vrijdag is een rustige dag, veel eten en drinken en om 22:00 melden bij de start, de auto's worden in volgorde opgesteld, eerst de 8 solo lopers, daarna de 5 duo's en tot slot de 38 estafette teams van 4 personen. Het is een enorm wagenpark, 51 voertuigen, meest Jeeps en pick-ups, maar ook een enkele vrachtauto zullen vannacht achter de lopers aanrijden.
Bij de auto's heeft Guus nog een prettige verrassing, hij heeft een vriendinnetje overgehaald om hem gezelschap te houden, hij heeft geen idee hoe lang een loper over deze afstand doet en heeft haar verteld dat ze rond 5 uur wel ongeveer terug zou zijn. Ik help haar snel uit de droom en vertel dat de 8 uur wel gepasseerd zal worden, ze schrikt even, maar besluit toch mee te gaan. Dit is niet alleen voor Guus prettig, ook ik heb nu een verzorgster, zij kan vanuit de auto mijn drankjes aangeven, dan hoef ik zelf niet de koelbox in te duiken en kan ik mooi doorlopen.
Zenuwen voor de start
Even voor middernacht word het startgebied leeg gemaakt en mag de eerste loper zich melden onder de startboog. Om middernacht volgt het startschot en is de eerste loper weg, de tussenruimte tussen de lopers is 1 minuut, zodat de volgauto's meteen achter de juiste loper aan kan sluiten.
Ik mag als 5e loper starten, om 3 minuten na middernacht ga ik onder de startboog staan, nog ongeveer 50 seconden voor ik mag vertrekken en plots krijg ik last van zenuwen, twijfel, kan ik het wel, ik heb de laatste maanden veel te weinig getraind, nooit verder dan 32 kilometer en dan was ik al kapot, weken boven de 50 km waren uitzonderingen en nu wil ik 75 km achter elkaar lopen, waar begin ik aan. Dan nog het parcours, ik ken het niet, maar de verhalen spreken over een zwaar parcours, Vincent heeft het over een maanlandschap in zijn verslag en twijfelt tijdens het lopen of hij het wel zal halen, als zo'n ervaren en getrainde loper dat al heeft, wie denk ik dan te zijn om het te kunnen volbrengen.
Dan hoor ik de starter af tellen. 5..4..3..2..1..start ... ik start mijn Garmin en begin te lopen, de eerste meters voelen meteen goed en de twijfel is weg.

Na 300 meter sluit mijn volgauto aan en begint het feest echt, eerst rond de marinebasis, dan door een dorpje waar het bij de barretjes erg druk is en vervolgens over een verharde weg naar het eerste wisselpunt. Na ruim 3 kilometer komt het eerste estafetteteam al voorbij, de komende uren zullen er nog velen volgen.

Na ruim 9 kilometer zijn we bij het eerste wisselpunt en zijn we op de noordkust beland, vanaf hier is de ondergrond onverhard en liggen er veel losse stenen. Ik kijk op mijn Garmin en zie dat ik, op de eerste 500 meter na, steeds een gemiddeld tempo van 6:28 min/km loop. Het lopen over de stenen en zandvlaktes is zwaar, maar wel erg mooi, de aanmoedigingen van de estafette teams doen mij goed en ik geniet weer van het lopen.
Genieten van het lopen
Na ruim 18 km komen we bij wisselpost twee uit, meer dan een paar pionnen en enkele vrijwilligers staan er niet bij de posten, de enige verzorging die je onderweg hebt is dat wat je zelf in je volgauto hebt meegenomen, in mijn geval een koelbox vol met water, sportdrank en cola. Ieder 15 minuten drink ik al lopend een paar grote slokken water en bij post twee neem ik voor het eerst een bidon Vitargo, deze drink ik al lopend de komende kilometer leeg. Het derde traject heeft de meest hoogteverschillen, het zijn geen bergen, maar toch wel behoorlijke heuvels die met name erg steil zijn. Heuvel op laat ik het tempo zakken tot en veredelde wandelpas en heuvel af versnel ik weer iets waardoor mijn gemiddelde tempo op 6:28 min/km blijft staan.

Dan eindelijk post 3, het zware derde traject zit erop, maar het vierde traject is naar mijn idee zeker net zo zwaar, de heuvels zijn minder hoog, maar het pad is onduidelijker en er liggen grote rotsen, zelfs de 4X4's hebben hier problemen. Dit moet het maanlandschap zijn waarover ik gisteravond las. Het loopt hier niet eenvoudig, maar het is wel enorm mooi, de Caribische zee die op de rotsen beukt aan je rechter hand en een lang lint rode achterlichtjes in de verte van de auto's van de andere lopers.

Dan op 28 kilometer voel ik ineens een pijn in mijn linkerknie en een paar keer zak ik er bijna doorheen, ik schrik en ben bang dat dit het einde gaat betekenen, ik daal de volgende heuvels wat voorzichtiger af en even plotseling als de pijn kwam verdween het een kilometer later ook weer. Tot mijn eigen verbazing passeer ik de 30 kilometer nog redelijk makkelijk, dat was tijdens trainingen wel anders. Helaas duurt dit maar even en rond 35 kilometer heb ik het zwaar, ik neem een flesje cola en drink dit wandelend op om daarna weer te gaan lopen. Tijdens het wandelen wordt ik ingehaald door een solo-loper met startnummer 4, bij de vorige post heb ik hem ingehaald en bij post 4 staat hij weer even te rekken, als ik langs kom begint hij ook weer te lopen, gelukkig snapt mijn chauffeur wat er gebeurd en hij blijft achter de andere auto rijden, zonder veel te zeggen lopen we samen de volgende etappe, tot even voorbij het marathonpunt is het onverhard en liggen er veel stenen en rotsen, daarna passeren we de vuurtoren en komen we op de verharde weg, nog 30 kilometer te gaan.

Op 47 kilometer is de volgende post en ik neem weer een flesje cola uit mijn koelbox en moet even rustig aan doen om dit op te drinken, hierdoor loop ik weer alleen.
Nu begint het echt zwaar te worden en af en toe twijfel ik of ik het wel zal halen, ik zet die gedachten snel van me af en loop door, het tempo blijft wonderwel tijdens het lopen constant en is niet lager dan in het begin, wel verlies ik iets aan tijd doordat ik tijdens het drinken van de cola even wandel. Tot post 6 red ik het weer zonder wandelen, we lopen inmiddels langs de grote hotels aan de zuidkant van het eiland en bij post 6 drink ik wandelend mijn derde flesje cola leeg.

Dan begint het echt zwaar te worden, langs het vliegveld loopt het meer dan een kilometer vals plat omhoog, halverwege dit stuk moet ik weer even wandelen, het is inmiddels alweer dag geworden en de zon staat alweer aan de hemel, de temperatuur loopt snel op, wat het alleen nog maar zwaarder maakt.
Op het hoogste punt van dit traject ga ik weer lopen en hoor ineens achter mij een hoop lawaai, even later passeert een estafette loper met zijn gevolg mij, de aanmoedigingen doen mij goed, aanhaken is iets teveel van het goede, maar het feit dat ik ze maar langzaam zie uitlopen doet me goed.

Dan de laatste wisselpost, ook hier weer de nodige aanmoedigingen, het 4e en laatste flesje cola drink ik op en probeer weer te gaan lopen, dit lukt een ruime kilometer, daarna zit er weer een vervelende klim en moet ik weer wandelen, naar beneden kan ik weer versnellen. Op 6 km van de finish zit de laatste klim, ook deze moet ik wandelen, Guus laat zijn vriendin het stuur overnemen en besluit mee te lopen, deze extra stimulans helpt mij weer een paar kilometer verder, een paar honderd meter voordat we bij de kazerne zijn is het tempo echter volledig weg en ik zeg Guus dat ik even 100 meter wil wandelen, zodat ik de laatste ronde naar de finish weer fatsoenlijk kan lopen. De laatste kilometer versnel ik weer en op het laatste stuk naar de finish komt de snelheid zelfs nog weer even boven de 12 km/uur.
Finish
Dan eindelijk 8 uur 40 minuten en 59 seconden nadat ik startte ben ik weer onder de Red Bull boog waar het ook begon, ik heb diep moeten gaan, maar heb de finish gehaald en daar ben ik zeer tevreden over. Na het douchen duik ik mijn bed in, echt slapen doe ik niet, maar heerlijk is het wel.
's Avonds is er een feestavond met prijsuitreiking, geen van de solo-lopers blijkt onder de 8 uur gebleven te zijn, van de 8 starters zijn er slechts 5 gefinisht en blijk ik boven alle verwachting zelfs nog de 3e prijs in ontvangst te mogen nemen.

De daaropvolgende uurtjes hebben we daar dan ook de nodige biertjes op gedronken en na een kort nachtje konden we 's morgens vroeg weer per boot terug naar Curacao, slapen aan boord van HMS Pelikaan is heerlijk, van spierpijn heb ik vandaag niet veel last, maar wel van mijn verbrande gezicht, opgelopen tijdens het dutje op het achterdek van het schip.

Volgend jaar hoop ik goed getraind aan de start te verschijnen zodat ik deze tijd behoorlijk kan aanscherpen, voorlopig is het hier even rustig met de (ultra)loopjes, maar trainen blijf ik wel.
Rest mij niets meer dan de vrijwilligers en organisatie hartelijk te bedanken, natuurlijk een speciale dank aan mijn persoonlijke verzorgers, jullie waren geweldig.

Ayoooo

Lopen in de tropen (2)

The road to Aruba

Inmiddels zijn we een maand verder, de trainingskilometers zijn opgevoerd, maar ik lig nog steeds achter op schema.
Allereerst zijn de omstandigheden hier niet ideaal om te lopen, de infrastructuur en de bewoners zijn beiden niet berekend op hardlopers, verder is het hier overdag te warm om te lopen en ben ik door het werk gebonden aan een 30 minuten-regeling (tijd om na een oproep aanwezig te zijn is 30 minuten) waardoor een duurloop lastig is.

Twee weken geleden kwam het zo uit dat ik overdag kon trainen, Max had een verjaardagsfeestje van 3 tot 6 en ik zou dan daar in de buurt gaan lopen, het rondje is daar erg heuvelachtig en de klimmetjes zijn lang en steil, daarnaast was er geen schaduw, na een uur was ik al redelijk leeg, eigenwijs als ik ben ben ik toch doorgelopen en was blij dat na in totaal bijna twee uur Margitt belde dat we naar huis konden. Het resultaat: bijna 19 km in 1:57 en dusdanig diep gegaan dat ik er de hele week tijdens de trainingen last van gehad heb, weer een trainingsweek verloren, ik heb er nog maar twee te gaan.

Tot deze slopende training had ik inmiddels al weer de nodig kilometers gemaakt op de loopband en had ik de ronde van 30 kilometer over de Hatovlakte ook al weer gelopen.
In de week na deze training ben ik 's ochtends om 4 uur opgestaan om de ronde over de vlakte weer te gaan lopen, het eerste stuk langs de weg was heerlijk rustig en rond de tijd dat het druk werd op de weg liep ik al op de Hatovlakte, waar het altijd rustig is. Vanaf het begin liep het al niet lekker, maar ik had het idee dat het wel beter zou gaan als ik eenuurtje onderweg was.
Helaas gig het na een uurtje lopen alleen maar slechter en na ruim 15 kilometer moest ik al wandelen. Het zonnetje was inmidels alweer boven de horizon uitgklommen n ik kon nog wel genieten van het rode zand, de rotsen en flora en fauna op de vlakte, wat is het toch heerlijk om zo alleen te mogen lopen met alleen het geluid van de beukende oceaan op de rotskust en zingende vogels om je heen.
Helaas bleef het niet bij deze ene wandeling, telkens als ik weer ging lopen was het lichtje na een kilometer of 2 weer uit en dan duurt het lang voordat eindelijk de weg van de vakte af in zicht komt.

Na ruim 20 kilometer kom ik dan bij het boerderijtje uit, hier loopt een verharde weg omhoog, normaal heb ik het al zwar op deze klim, nu moet ik vanaf het begin wandelen, gelukkig komt na bijna twee kilometer ook aan deze klim een einde en kan ik mijn weg vervolgen op de rand en in de berm van de hoofdweg, waar je continu moet opletten omdat sommige $#% ^%$&* het nodig vinden om je te snijden of om in te halen als ze je passeren.
Ik ben inmiddels bijna drie uur onderweg, ik heb mijn beide bidons leeg en de anderhalve liter water in mijn rugzak is ook bijna op. Na 25 kilometer kom ik langs een supermarkt en koop ik twee flesjes cola, al wandelent drink ik ze leeg en begin dan weer te lopen, het gaat weer enigzins lekker en ook de laatste heuvel kom ik lopend over, nu nog een ruime kilometer en ik ben thuis, ik hou iets van tempo vast en bereik ons huis na 3 uur en 53 minuten, de Garmin geeft 30,55 kilometer aan.

Na deze training heb ik besloten om eerst maar eens een paar dagen goed te herstellen alvorens ik de trainingen weer op pak. Dit lijkt te werken, afgelopen dinsdag ben ik weer op de loopband gestapt en heb 28 km in 1:36 gelopen met een goed gevoel en een behoorlijk negatieve split, gisteren moest ik vliegen en ben ik lopend naar het vliegveld gegaan, slechts 7,5 km, maar wel overdag en met een aantal behoorlijke klimmen, ook dit voelde goed.
Vandaag was weer een rustdag en voor morgen staat er weer een loopbandtraining op het programma (ik heb de wacht dus buiten lopen is geen optie).

Het vertrouwen in een goede afloop op 8 mei was helemaal weg, langzaam begint ht wat terug te komen en begin ik weer hoop te krijgen in het volbrengen van de 75 kilometer, een goede tijd zal er zeker niet in zitten, daarvoor heb ik momenteel een te grote trainingsachterstand.
Nog drie weken en dan moet het gebeuren, als alles goed gaat loop ik de komende week een duurloop van rond de 40 kilometer en daarna is het tijd voor hestel, dat gaat hier toch iets langzamer dan in Nederland.

Marco

Lopen in de tropen (1)

Sinds begin februari woon ik op Curacao, het (ultra)lopen is daardoor een beetje op een laag pitje komen te staan maar inmiddels heb ik weer een doel en ben ik weer begonnen met trainen.
Mijn eerste doel is de Ronde van Aruba op 8/9 mei, deze loop gaat, zoals de naam al doet vermoeden, rond het eiland Aruba.
Dit rondje is 75 km en gaat voor een groot deel over rotsen en onverharde paden.
Via een aantal berichten op dit blog zal ik bijhouden hoe de training en voorbereiding gaat, hier volgt dus het eerste deel, met helaas nog maar weinig kilometers.

Het begon allemaal in januari, na de 6 uur van Heerde had ik niet meer gelopen en de eerste weken hier waren ook erg druk waardoor het trainen er vaak bij in schoot, ik ben op een totaal van 4 trainingen van een half uur uitgekomen, veel te weinig voor een lange afstand loper.
De maand februari begon ook nog erg slecht, we kregen de sleutel van ons nieuwe huis en moesten dus behoorlijk klussen, enkele trainingen van ruim een uur waren het resultaat.
De weken daarna ben ik langzaam wat meer structuur aan het brengen in het leven hier, hier hoort dus ook het lopen bij.

De afgelopen twee weken heb ik dan ook meerdere loopjes op de loopband volbracht (tussen 12,5 en 21,5 km). Ivm de temperatuur en het feit dat ik regelmatig de "wacht" heb, ik moet dan binnen 30 minuten op het vliegveld zijn, kies ik regelmatig voor de band.
De loopband kan echter niet op tegen het genot van het buiten lopen, hier is echter buiten lopen anders dan in Nederland, voet- en fietspaden kenne ze hier niet en met lopers word in het verkeer absoluut geen rekening gehouden, tevens lopen hier erg veel honden rond (veelal zwerfhonden) die het lopen toch iets minder ontspannen maken.

Vorige week heb ik het lopen naar het werk eens getest, dit is ruim 7 km en bevat een paar, voor nederlanders, pittige klimmetjes. Doordat ik over de doorgaande weg moet lopen is het niet ideaal, maar het is wel goed te doen. Een andere loopronde die ik regelmatig loop is de "waterfabriek", dit is een ronde van 4 of 6 km met een heuvel en grotendeels verkeers- en hondvrij.

Afgelopen zaterdag heb ik eens een groter ronde geprobeerd, ik ben van huis naar het vliegveld gelopen en daar de Hatovlakte op gegaan, hier loopt een onverhard pad langs de woeste noordkust, ik weet dat er bij Grote Berg, waar wij wonen, geen opgang zit, maar had gehoort dat er bij de windmolens een paar kilometer verderop wel een opgang zit, dus daar wilde ik naar toe lopen.
Ter hoogte van de windmolens vind ik meerdere paden omhoog, ik probeer ze allemaal, maar ze lopen allemaal dood.
Ik had mij voorgenomen ongeveer 2 uur te gaan lopen, die zitten er nu inmiddels op en ik weet dat ik nog lang niet thuis ben. Het is al ruim een uur donker, maar dankzij mijn hoofdlamp kan ik nog genoeg zien, dit kan echter niet voorkomen dat ik over een steen struikel en val (midden op een grote verlaten vlakte in het begin van de avond, misschien was dit niet zo'n slim idee), gelukkig kan ik weer opstaan en door lopen. Ik weet echter nog steeds niet waar de weg omhoog zit en terug lopen zal mij een training van een ruime marathon opleveren, zoveel drinken heb ik niet bij me en ik loop dus al zoekende door.

Na nog een half uur lopen zie ik eindelijk laampjes in de verte verschijnen, daar zal dus ook wel een weg naar toe lopen en als ik er aan kom is dat inderdaad het gaval. Ik kom op een verharde weg die ruim 2 kilometer omhoog loopt, maar kan dan uitendelijk wel bij de weg uit die mij terug naar huis zal brengen, dit is echter nog wel een kilometer of 8, een paar kilometer later zijn mijn flessen leeg en begin ik toch dorst te krijgen, ik ben al ruim 3 uur onderweg en ben nog niet bij Grote Berg, het begint zwaar te worden en de klimmetjes die ik tegen kom ga ik wandelent naar boven.

Na 3 uur 30 minuten kom ik dan eindelijk uitgeput thuis, ik was van plan een uurtje of 2 te lopen en had de ronde ingeschat op ruim 20 km, maar dit bleek, incusief het fout lopen op de doodlopende paden, 32,5 km, mijn eerste serieuse duurloop dit jaar, maar de volgende keer bereid ik mij beter voor als ik deze ronde ga lopen.

Twee dagen later ben ik weer volledig hersteld en pak ik weer 21,5 km op de loopband, ald ik dit zo door kan zetten dan gaat het op Aruba wel goed komen.
Over een week of twee zal ik late weten of ik de trainingen na wens door heb kunnen zetten.

Keep on running,
Marco

6-uur van Heerde

6 winterse uren in Heerde.


Traditiegetrouw is de laatste ultra-wedstrijd in Nederland de 6-uurs baanwedstrijd die om en om word gehouden bij Cialfo in Epe en de Gemzen in Heerde. Vorig jaar liep ik mijn eerste 6-uur in Epe en dit jaar was het dus de beurt aan Heerde. De temperatuur is de afgelopen week niet boven het vriespunt gekomen en ook op dinsdag 30 december lijkt dat niet te gaan gebeuren.

Rond 10:30 moet ik eerst de ruiten van mijn auto krabben om vervolgens richting Heerde te vertrekken. Onderweg stop ik nog even bij de supermarkt om een beetje eten en drinken bij me te hebben (van vorig jaar weet ik nog dat de verzorging slecht was). Ik koop wat Marsen, krentebollen en ......... Nee, de cola is uitverkocht, dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig kom ik onderweg nog een pompstation tegen waar ik een paar flesjes van deze sportdrank kan aanschaffen.


Ik ben ruim op tijd bij de mooie nieuwe accomodatie van av de Gemzen waar het inmiddels alweer gezellig druk begint te worden met vele oude bekenden. Na het omkleden verzammelen we ons buiten op de baan waar we te horen krijgen dat de start uitgesteld is ivm een haperende Championchip systeem, dus maar even weer de warmte van het clubhuis opzoeken.
Om kwart over één is alles dan toch gereed en kunnen we starten, we lopen in baan 2 en 3 waardoor de rondes iets langer zijn dan 400 meter. De binnenbaan is vandaag voor de marathonestaffete en de uurloop die respectievelijk om 13:30 en 17:30 starten.

Na de start loop ik op met Eric de Vries (C'n'R) we praten en lopen een comfortabel tempo van 5:50 per km, hierdoor tikken de eerste uren als vanzelf weg. Na ruim twee uur lopen hoor ik Eric voor het eerst een opmerking maken over natte kleren en kou, de zon is inmiddels achter de bomen verdwenen en de temperatuur daalt snel. We krijgen nu ook de tussenstand na twee uur te horen, Eric de Vries 49 rondes, Marco Hartman ...... 47 rondes???????? We hebben vanaf de start samengelopen en toch twee rondes verschil, Bjorn (ook CnRer) is vandaag als supporter en verslaggever (losseveter.nl) aanwezig en ook hem valt het op, hij meld het bij de wedstrijdleiding en na het checken van de rondetijden krijg ik mijn rondes erbij zodat ik ook 49 rondes na twee uur heb.


Een klein uurtje later moet ik even plassen, ik versnel een halve ronde, plas en wil weer versnellen om weer met Eric op te lopen, helaas is de rits van mijn jasje tijdens deze stop van de verkeerde kant af open gegaan en met dit weer zal uitlopen zonder jas niet lukken, dus ik ben de komende ronde tijdens het lopen druk bezig om mijn rits eerst normaal open te krijgen en daarna weer te sluiten, uiteindelijk lukt het en kan ik vandaag toch doorlopen. Wel heb ik inmiddels een halve ronde achterstand op Eric, gelukkig komt Jean-Antoin (CnR, er waren er veel vandaag) mij net voorbij en ik haak aan zodat ik rustig op Eric kan inlopen.



Als ik twee rondes later bij de verzorging Eric bij haal gat hij wandelen en eten, ik laat het tempo iets zzakken en verwacht hem ieder moment weer naast mij, helaas zie ik in de bocht dat hij nog steeds wandelt en ik loop door, als ik dan bijna een ronde op hem heb gaat hij de kleedkamer in om zich om te kleden, hij komt nog even terug maar is toch te ver afgekoelt en zal de strijd staken (zijn verslag staat op http://www.wegloper.web-log.nl/). Ik baal hier behoorlijk van, het liep erg lekker samen, maar nu zal ik alleen verder moeten.


Na 3 uur lopen had ik 75 rondes gelopen, net als Eric, wat op dat moment klopt. Een uur later, ik heb het gevoel dat ik iets versnelt heb maar ben de tel al na een ronde of 3 kwijt, verwacht ik ruim 100 rondes te hebben, maar als de nieuwe tussenstanden komen hoor ik dat ik slechts 96 rondes heb gelopen, weer missen er dus een paar rondes. Na ruim 4 uur begin ik het ook koud te krijgen, op mijn jasje zit ijs en met name mijn hamstrings krijgen het zwaar.
Gelukkig had de organisatie de kritieken van vorig jaar gehoord en verbetert, zo stond de hele dag de top 2000 op en was er thee, cola, banaan en sinasappel allemaal in hapklare brokken of in bekertjes (vorig jaar lagen er hele bananen en zat de thee in thermosflessen). Ik neem een extra bekertje thee en laat het tempo even zakken, na een rustige ronde is het lastig om het tempo weer op te voeren, maar als dat eenmaal gelukt is loop ik weer lekker mijn rondes, helaas is dat maar van korte duur en 15 minuten later begint het weer opnieuw, weer wat extra thee en banaan eneen rondje rustig aan, ook nu lukt het weer te versnellen en ook nu duurt dat slechts 15 minuten. Het 5 uur gaat behoorlijk zwaar, ik ken dit uit eerdere ultralopen en hoop dat het vandaag net als alle vorige keren ook ineens weer lekker gaat.


Dan springt de klok eindelijk onder het uur, ik neem weer een thee en loop even rustig, na een ronde versnel ik weer en het voelt goed, ik kan het tempo hoog houden en met nog iets minder dan 30 minuten te gaan zeg ik tegen mijzelf dat ik nog minimaal 10 rondes moet lopen en begin ik rondes af te tellen, alle rondes gaan ruim binnen de 3 minuten en imet nog 6 minuten te gaan heb ik de 10 rondes erop zitten, nog twee erbij dan maar, ook dat lukt met gemak en met nog een minuut op de klok besluit ik toch maar door te lopen, elke meter telt immers, er lopen twee lopers vlak voor mij en ik "sprint" er naar toe, exact op het moment dat ik naast ze loop klinkt het eindsignaal, nu is het even wachten tot de restmeters (206) opgenomen zijn waarna een heerlijke warme douche en een kop snert volgen.


In de kantine praten we nog wat na terwijl we op de uitslagen wachten. Dan is het eindellijk zover, de uitslag, de eerste plaats bij zowel de mannen als de vrouwen gaan naar België, bij de mannen volgt darna een Noor, nog een Belg en een Moldaviër, een echt internationaal gezelschap. De organisatie verontschuldigt zich bij voorbaat voor eventuele fouten in de afstanden, ook zei hebben gemerkt dat er soms rondes niet door de chips geregistreert werden en beloven dit zsm te corrigeren. Voorlopig ga ik naar huis met een totaal van 57925 meter waarmee ik zeer tevreden ben. Vandaag, twee dagen na de loop, staan de officiele uitslagen online (http://www.gemzen.nl/uitslagen/2008/301208.html), en blijkt mijn twijfel over het aantal rondes terecht, ik blijk uiteindelijk 144 rondes en 206 meter te hebben gelopen, dit geeft mij een totaalafstand van 60003 meter, toch nog voorbij de 60 km.


Marco

Hieronder nog een korte film gemaakt door Bjorn Paree

Verslag oudejaarsloop Blijham

Drukte en veel bekenden in Blijham.

Na bijna twee jaar afwezigheid in het Univé loopcircuit heb ik vandaag de afsluitende oudejaarsloop uit dit circuit gelopen. Vandaag was het de bedoeling om een duurloopje van 20 tot 25 kilometer te lopen, maar 's ochtends heb ik toch maar besloten om deze afstand in wedstrijdverband te gaan lopen op het mooie parcours van de oudejaarsloop in Blijham.
Als ik 45 minuten voor de start arriveer is het al behoorlijk druk en moet ik de auto net buiten het dorp op een bevroren veldje parkeren. Als ik naar de inschrijving wandel kom ik Henk (alias Kouketer) tegen, we praten even over het lopen, daarna loop ik door naar de sporthal om mij in te schrijven, hier kom ik enekel andere Brouksterrunners tegen, Henk en Jan Henk zijn vandaag ook van de partij.

Om 12 uur worden we weggeschoten, ik heb meteen een lekker tempo te pakken van iets boven 5 min/km en niet veel later loop ik samen met Jan Henk, we zitten vlak achter een groep met pacer van 12 km/uur die toch echt te snel loopt. De eerste ruime 5 km lopen we over een fietspad en maak ik mij niet te druk en doe dus geen poging deze lopende wegblokade in te halen.
Vlak voor het 5 km punt staat een drankpost en hier gaat het toch mis, enkele lopers besluiten om wat te drinken, het pad is slechts 1 meter breed en er blijft dus geen ruimte over als een paar lopers ineens stil gaan staan, de halve groep duikt eroverheen en ik kan er (met wat duwwerk) net doorheen, wat mis ik de rustige marathons die ik de afgelopen maanden gelopen heb.
In de eerste 5 km ben ik meerdere keren op de hak getrapt, in bijna iedere bocht gesneden en bijna over een meute stoppende "lopers"heen gevallen.

Als dan na ruim 5 km het fietspad wordt ingeruild voor een b-weg denk ik de groep voor mij in te kunnen halen, fout gedacht, de groep waaiert uit over de hele breedte van de weg en ik moet alsnog door de berm om ze in te halen. Daarna kan ik eindelijk genieten van het weer en de omgeving, we draaien het veld in over een schelpenpad en voor ik het weet zitten we op 10 km, vlak voor mij zie ik inmiddels Henk lopen en langzaam loop ik het gaatje dicht, rond kilometer 11 lopen we samen en de voorsprong die ik daarna op hem neem blijft klein en is slechts van korte duur.

De eerste 10 km loop ik in 48 minuten en 38 seconden, ik verwacht een eindtijd van ruim 1:42 als ik vlak blijf lopen. Bij kilometer 16 wordt ik plots ingehaalt door Jan Henk, hij loopt vandaag erg goed, even later komt ook Henk weer bij en na 17 km zitten er slechts enkele tientallen meters tussen ons drieen. Jan Henk loopt langzaam bij ons weg, maar zal niet verder dan ruim 100 meter van ons vandaan blijven en Henk en ik lopen de laatste 5 kilometers continue bij elkaar, af en toe zit er een meter of 10 tussen ons, maar de laatste 500 meter lopen we naast elkaar en we finishen tegelijk in 1:42:38, nog geen minuut na Jan Henk.

Alledrie hebben we beter gelopen dan we verwacht hadden en alle drie hebben we een vlakke race gelopen. Voor mijn gevoel vlogen de kilometers voorbij en voor ik het wist waren we alweer bij de finish en was de ellende van de eerste 5 km vergeten. Na nog een oliebol en een warme douche ben ik maar weer huiswaarts gegaan, in tegenstelling tot de (ultra)marathons die toch meestal de hele dag kosten was er nu nog tijd genoeg om boodschappen te doen en even langs de sportwinkel te gaan om alvast een paar nieuwe schoenen te bestellen.

Marco

Meent Kerst marathon

Afzien in Glimmen

Er zijn van die dagen dat je beter in bed kunt blijven... en dat je dat 's ochtends ook al weet.
Alleen ik was vandaag zo eigenwijs dat ik toch maar uit bed ging om een marathon te gaan lopen.
Vrijdag begon de ellende al bij Max. Ivm onze komende verhuizing werd alles ingepakt in een container om per schip naar Curacao te gaan, Max verbleef bij opa en oma, maar toen wij hem in de middag weer op kwamen halen bleek hij behoorlijk aan de diarree te zijn.
Een dag later heeft hij daar nog steeds wat last van en 's avonds heb ook ik het te pakken, ik breng 's avonds', 's nachts en 's ochtends behoorlijk wat tijd door in het kleinste kamertje, een marathon zit er niet in vandaag.
Als het dan tijd is om op te staan weet ik dat ik niet moet gaan lopen, maar het is de laatste marathon voorlopig en ik bedenk allerlei excuses waarom ik wel zou moeten gaan.
Ik besluit om toch maar te gaan, het zijn korte rondes dus ik kan ieder moment besluiten om uit te stappen.

Zo gedacht zo gedaan, om 10 uur vertrek ik richting Glimmen, het ontbijt was slechts en banaan, meer kon ik nog niet verdragen, maar een paar rondes moet toch lukken op een lege maag.
Als ik in Glimmen aan kom zijn Jannet en Monique van Chat'n'Run er ook al, net als vele andere bekenden en het is dus al snel gezellig.
Om even voor 11 uur worden we door Ronald verzocht om richting start te gaan en om 11 uur worden we dan weggetoeterd.
Ik wil rustig starten en besluit me bij een groepje met oa Jannet aan te sluiten, hoewel ik het idee heb dat we behoorlijk door lopen geeft een blik op mijn Garmin een heel ander beeld, ik ben daadwerkelijk rustig gestart, maar ik heb het toch al snel zwaar.

Het groepje dunt al snel uit tot 4 lopers, Jannet, Rinus, Thijm en ik, na 6 km voert Jannet het tempo een beetje op, toch blijven we bij elkaar, ik krijg het echter steeds moeilijker en hang aan het elastiek.
Na 17 kilometer is het voormij voorbij in deze groep en moet ik ze laten lopen, ik denk zelf inmiddels aan stoppen aan het einde van deze ronde, maar als ik de ronde dan volbracht heb besluit ik er nog 1 aan vast te plakken om in ieder geval de halve vol te maken.
Na 19 kilometer krijg ik en enorme klap en moet ik even wandelen, ik ben nog niet op de helft, dus aan het einde van deze ronde is het echt gebeurt.

Na ruim 22 kilometer is er dan daadwerkelijk het einde van deze ronde, ik heb weer even lekker gelopen en besluit met een stukje banaan, colaatje en bekertje water een stukje te wandelen en er toch nog een ronde aan vast te plakken, het tempo is inmiddels helemaal weg en ik loop de rondes van 4 kilometer in ongeveer 27 minuten.
Na 26 kilometer doe ik hetzelfde en wil ik de 30 vol maken, dit lukt nog net binnen de 3 uur.
Alles doet inmiddels pijn, ik heb spierpijn in mijn benen, last van mijn maag en darmen en hoofdpijn.
Waarom ik na 30 kilometer doorloop weet ik niet en binnen een kilometer heb ik er enorme spijt van, toch maak ik ook deze ronde af en na 34 kilometer staat de klok op 3:27.

Nu is het nog slechts 8 kilometer en loop ik dus nog maar en ronde, ook deze gaat niet al te snel en na 3:51 zit ook deze erop, de laatste dan ook nog maar even lopen, het eerste stuk wandel ik weer even en komt een andere loper mij voorbij, ik besluit aan te haken, maar zijn tempo ligt lager dan voor mij comfortabel is dus haal ik hem in en versnel ik even weer naar een redelijk tempo, dit gaat boven verwachting goed en het laatste stuk van de laatste ronde pik ik weer wat tijd terug zodat ik uiteindelijk in 4:18 over de finish kom.

Ik ben helemaal leeg en begin behoorlijk af te koelen, dus ik neem afscheid van de andere lopers en wens iedereen alvast een hele fijne feestdagen en een voorspoedig nieuw jaar, de meesten zal ik pas over ruim twee jaar weerzien, maar via het internet blijf ik wel op de hoogte van hun prestaties. ik vertrek weer naar huis waar Max al zit te wachten om mee in bad te gaan en tijdens het avondeten lukt het mij ook weer om een fatsoenlijke maaltijd binnen te krijgen, nu even afwachten hoesnel ik herstel.

uitslagen en foto's: http://www.dfwrunners.nl/
verslagen: http://www.jannetlooptlang.punt.nl/ http://www.hardlopenmettoli.blogspot.com/ http://www.rinusrunning.punt.nl/ http://www.moonloopthard.punt.nl/

Boscross marathon, Diever

Blubber, Plassen, Heuvels en Genieten in Diever.

De marathonlopers in Nederland die er meerderen per jaar lopen ontkomen er bijna niet aan om een keer in Diever te starten, dit kleine Drentse plaatsje organiseert maar liefst 3 marathons per jaar. In het voorjaar de prachtige Drents Friesewold marathon, in de zomer de Midzomeravondmarathon en in december de Boscrossmarathon. Net als vorig jaar, waren de eerste twee ook dit jaar weer volbracht en gisteren kon ik dus de Diever-trilogie 2008 voltooien.

De Boscross is een van de zwaardere marathons in Nederland, het parcours bestaat uit 4 rondes van 10,5 km door het bos waarvan er slechts een paar honderd meter verhard zijn. Verder zitten er een paar heuveltjes en heuvels in met steiginspercentage van ver boven de 50%.
Doordat deze marathon in het begin van december gelopen wordt zijn de weersomstandigheden vaak een verzwarende factor waarbij de laatste jaren alles van regen, storm, hagel en sneeuw al gepasseerd zijn. Dit jaar is het weer de week voorafgaande aan de marathon ook niet al te best, temperaturen van net boven het vriespunt en veel buien zorgen voor grote plassen en veel modder in het bos. Op de dag van de marathon ziet het weer er goed uit, het is behoorlijk mistig, 2 graden en droog.

Rond kwart voor tien vertrek ik richting Diever, na een rustige rit van 45 minuten sta ik voor de derde keer dit jaar bij het Dingspilhus. Even inschrijven en dan naar de kleedruimte waar ik Jan en Eric (beide Chat'n'Runners) tegenkom, gezamelijk lopen we naar de start, onderweg komen we ook Jannet en Jos tegen en bij de start zien we Jean-Antoin ook al snel, een behoorlijke delegatie van Chat'n'Run zal hier in Diever van start gaan. Na de nodige foto's en het bijpraten zijn we net op tijd om achteraan in het startvak aan te sluiten.


Om 11 uur vertrekken we rustig en al pratend gaan we richting bos, als ik even later over het lint van lopers heen kijk zie ik Eric er vandoor gaan, normaliter lopen we ongeveer dezelfde tijden, dus ik versnel ook iets en loop het gat al slingerend tussen de (metname 10 km) lopers dicht. Na een kilometer of 4 kijk ik op mijn horloge en zie dat Eric een gemiddelde van 5 min/km loopt, ik weet dat ik dat op dit parcours nooit vol zou houden en laat mij afzakken. Ik kom alleen te lopen en vind een comfortabel tempo waarin ik kan genieten van alles om mij heen. In de eerste kilometers heb ik gemerkt dat het vandaag zwaar gaat en dat een toptijd er niet in zit, dus dan maar lekker rustig aan.

Bij ieder verzorgingspost, drie per ronde, neem ik wat te eten en te drinken en verwacht ieder ogenblik de groep C'n'Rers langskomen, dit duurt echter tot het einde van ronde twee als eerst jannet langskomt, we lopen een paar honderd meter samen en daarna laat ik mij weer afzakken, even later komen ook Jan en Jean-Antoin voorbij, ik probeer niet aan te klampen maar loop mijn eigen tempo.

Het is de gehele marathon mistig, toch komt er na een uur of drie een waterig zonnetje door, het blijft de gehele dag droog, maar de paden zijn, zoals het hoort bij een cross, erg nat en modderig.
Doordat er iedere ronde weer een afstand finished is het de laatste ronde erg rustig in het bos, er zijn hele stukken bij waar je geen mens ziet.
Na 35 km zie ik plots weer een aantal lopers voor mij, ik kan mijn tempo constant houden en haal ze rustig in, één van de lopers blijkt Jan te zijn die eieren voor zijn geld kiest en zich spaart voor de Null-lauf volgende week. Ik loop door en finish na 4 uur en 14 minuten.

Na het douchen drinken ik nog even wat met Jan en Eric, daarna moet ik weer snel naar huis, er staat namelijk ook nog een verjaardag in de agenda, hier kan ik mijn koolhydraten weer mooi aanvullen met taart en bitterballen.



Marco



uitslagen: http://www.dieversportief.nl/
verslagen en foto's: http://www.jannetlooptlang.punt.nl/ en http://www.wegloper.web-log.nl/




foto's door Jos Lange

Adriaan Tripbos marathon

Een marathon op een trainingsrondje

De DFW-runners hebben weer een nieuw parcours gevonden om een marathon op te organiseren, ditmaal in het Adriaan Tripbos in Sappemeer.
Aangezien dit "bos" een deel is van enkele trainingsrondjes die ik wel eens loop en op een kilometer van de garage waar mijn auto een APK en beurt moet krijgen ligt is de keuze om deel te nemen snel gemaakt.
De marathon was wederom op een woensdag, Max had dus zijn wekelijkse creche-dag en Sophie en Margitt konden heerlijk slapen, een afspraak voor de auto was ook snel gemaakt, een uur voor de start inleveren en een half uur na de verwachte finishtijd zou hij weer klaar zijn, niks stond een ontspannen loop nog in de weg.

Zoals geplanned gaat Max om 9 uur naar de creche, ik kleed mij om en om 10 uur lever ik mijn auto in bij de garage, ik doe mijn rugzak met wat drog kleren om en loop in een rustige dribbelpas naar de start. Het is inmiddels al redelijk druk bij de start/verzorgingstent en er zijn weer veel bekende gezichten, het is nog 40 minuten tot de start maar door het bijpraten met de andere deelnemers is het 11 uur voordat we er erg in hebben.
Ronald verzoekt ons naar de start te gaan en met een minuutje vertraging worden we weggetoetert.

Na ruim 100 meter ontstaat er een gat tussen het peleton en twee lopers, ik kies voor de kopgroep maar na 500 meter laat ik ze gaan omdat het tempo toch te hoog ligt, de twee andere lopers blijven ook niet lang samen, één van deze lopers loopt vandaag de halve marathon en gaat er als een speer vandoor, de andere loper is voor mij ook iets te snel en verdwijnt ook langzaam aan de horizon. Ik loop nu alleen en kan mijn eigen tempo bepalen, net als de voorgaande twee marathons kies ik weer voor een tempo (5 min/km) waarvan ik weet dat ik het niet vol zal houden door te weinig trainingen in de afgelopen periode.

De ronde die we lopen gaat grotendeels over betonpaden, de eerste 800 meter tegen de wind in, daarna 500 meter zijwind gevolgt door een pad dat slingerend richting het bosgedeelte gaat, daar gaan de betonpaden over in schelpenpaden en slingeren we anderhalve kilometer richting verzorgingstent waar de ronde van 4,2 km erop zit, dit doen we 10 keer.
Het weer werkt vandaag mee, het is bewolkt, droog en een graad of 8, wel staat er een behoorlijke wind die met name de tweede helft sterker lijkt te worden en op het eerste deel van het parcours vrij spel heeft.

De eerste rondes gaan zeer voorspoedig, ik blijf mijn tempo van 5 min/km vasthouden en loop mijn rondjes alleen, het gaat heerlijk en ik geniet weer van het lopen.
800 Meter voor het einde van ronde 5 haalt een loper mij in, hij moedigt mij aan omdat het het laatste stukje is, voor hem wel, hij loopt de halve marathon, maar ik mag nog 5 rondes en blijf mijn tempo vlak houden.

Ook ronde 6 weet ik in het zelfde tempo vast te houden en ben nu al verbaast over het feit dat het zo soepel gaat.
Ronde 7 laat ik het tempo iets zakken, het bgint wat zwaarder te worden, maar ik heb nog geen last. Ronde 8 en 9 zijn van hetzelfde laken een pak, het tempo is iets gezakt maar wel weer constant en ook loop nog steeds lekker. De reden dat ik ronde 9 nog behoorlijk doorloop is het feit dat ik niet op een ronde gezet wil worden (wat er al niet mee speelt in het hoofd van de loper), mijn eindtijd wordt toch al beter dan verwacht, het doel was rond de 3:55 lopen, daarna werd dat binnen de 3:50 lopen met nog twee rondes te gaan stel ik dat bij tot binnen de 3:45 en bij het ingaan van de laatste ronde is de prognose 3:41 omdat ik de laatste ronde rustig aan wil doen.

Als ik voor de laatste keer het pad richting het bos op ga zie ik plots een loper voor mij en ik zie dat het geen achterblijver is, bij ieder bochtje kijk ik naar de achterstand en zie dat ik inloop op de koploper, dan het tempo maar hoog houden, een marathon "winnen", al is het maar en kleine recreatieve, is toch leuk. Ik versnel dus weer naar een tempo van boven de 5 min/km en met nog 2 km te gaan neem ik de kop over. Op het schelpenpad heb ik nog energie over en het tempo blijft hoog, in de bocht 500 meter voor de finish kijk ik om en zie dat ik inmiddels een aanzienlijk gat geslagen heb, ik blijf doorlopen tot de finish n zie tot mijn verbazing 3:37:31 op de klok staan, 18 minuten sneller dan verwacht en niet kapot gegaan, waarom gebeurde dit drie weken geleden wel en nu niet??? Wie het weet mag het zeggen, het lichaam heeft zo zijn eigen regels en zit soms raar in elkaar.

Ik ben in ieder geval zeer content met deze tijd en de klassering en kan met een goed gevoel mijn rugzakje weer omdoen en naar de garage terug dribbelen.
De auto heeft inmiddels zijn beurt gehad en om 15:30 meld ik mij weer thuis waar de dames hun middagdutje er ook op hebben zitten.


Marco



uitslagen en foto's: www.dfwrunners.nl

Sint Maarten marathon

Zon, regen en wind.


Vandaag, dinsdag 11 november, Sint Maarten, was er weer een marathon georganiseerd door de Drents Friese Wold Runners (http://www.dfwrunners.nl/).
Deze doordeweekse marathon heeft de toepasselijke naam Sint Maarten marathon meegekregen en loopt over het parcours van de Meent marathon nabij Glimmen, 10 rondes van 4 km voorafgegaan door een korte ronde van ruim 2 km.

Max mocht vandaag weer even op de creche spelen en nadat ik hem daar had afgezet ben ik vertrokken naar Glimmen. In Wildervank regende het nog behoorlijk, maar als ik aankom bij de verzorgingstent schijnt het zonnetje en is het, buiten de harde wind, heerlijk loopweer.
Na het halen van het startnummer en even bijpraten is het alweer tijd om naar de start te lopen.
Er volgt nog een korte beschrijving van de route voor de nieuwkomers en om 11 uur worden we weggetoeterd.

De eerste aanloopronde loop ik mee in een kopgroep van 3, het tempo ligt voor mij te hoog, maar als ik ze meteen laat gaan loop ik de laatste 800 meter van de korte ronde alleen vol in de wind dus blijf ik nog even in de kopgroep hangen.
Zodra we aan de eerste grote ronde beginnen laat ik de twee koplopers gaan en zak af naar een rustiger tempo.

Het eerste deel van de ronde loopt over een asfaltweg langs de snelweg, hier hebben we wind mee. Na 1 km gaan we rechtsaf en lopen we door de weilanden die langzaam overgaan in bos waar we over schelpenpaden lopen, hier slingert het pad behoorlijk en heeft de wind, die hier tegen is, over het open veld vrij spel.

De eerste uren draai ik mijn rondjes op een mooi constant tempo, maar na 30 km begint het zwaar te worden en merk ik dat ik de laatste tijd (4 maanden) geen LSD's (lange langzame duurloop) meer gelopen heb. Het tempo zakt dan ook iets terug, maar ik loop nog steeds heerlijk te genieten dus mij maakt het niet veel uit.

Na ruim 3 uur lopen is het zonnetje verdwenen, neemt de wind nog verder toe en begint het ook nog eens hard te regenen, echt Hollands herfstweer dus. Met nog ruim een ronde te gaan hangt er een behoorlijke bui boven het parcours en krijgen we veel water over ons heen, dit brengt bij mij weer wat extra energie naar boven en de laatste ronde versnel ik weer iets en 22 minuten later ben ik voor de laatste keer bij de verzorgingspost, de klok stopt op 3:56:09.
Tijdens het lopen heb ik hier iedere ronde iets gegeten en gedronken, de keuze was weer erg ruim, cola, sportdrank, water, chocolade, banaan, koek en zoute stengels.
Nu neem ik hier een heerlijk bekertje bouillon, door de regen en de wind heb ik het behoorlijk koud gekregen en de warme drank is dan ook een heerlijke versnapering.
Hierna vertrek ik snel naar huis voor een warm bad.

Marco

Herfstmarathon, Lhee

16 rondjes over het Dwingelerveld

Zaterdag 11 oktober ben ik na, ruim 10 weken Curacao, weer even in Nederland. De reden van deze terugkeer is dat we een baby verwachten in deze periode.

Een dag na mijn terugkomst is het meteen raak, Margitt krijgt 's avonds weeën en drie uur later zijn wij de trotse ouders van een gezonde dochter.

Helaas gaat het daarna met Margitt snel slechter, ze verliest veel bloed en moet geopereerd worden.

Bijna twaalf uur na de geboorte van Sophie hebben de artsen het bloeden eindelijk onder controle en na twee dagen op de IC mag ze eindelijk naar een gewone kamer.

Enkele dagen later, het is inmiddels zaterdag, mag ik dan eindelijk mijn vrouw en dochtertje ophalen.

Zoals je wel zult begrijpen heb ik hiervoor de marathondriedaagse laten schieten, ik had het druk genoeg met het gezin en mijn hoofd was bij andere dingen dan het lopen.

Een week later, het is inmiddels woensdag 22 oktober, organiseren de DFW-runners weer een marathon, ditmaal de herfstmarathon in Lhee.
Deze dag is er voor Margitt en Sophie kraamhulp en Max heeft zijn creche-dag, dit geeft mij de mogelijkheid om even met iets anders bezig te zijn en ik ga dus lopen in Lhee.
Deze marathon is lekker dicht bij huis en de tijden zijn erg gunstig, met een start om 11 uur hoef ik pas na 10 uur van huis en ben ik ruim voor 4 uur weer thuis om de verzorgingstaken van de kraamhulp over te nemen.

Nadat ik Max op de creche heb achtergelaten vertrek ik richting Lhee, het is heerlijk weer en als ik op de startlokatie aan kom zie ik weer vele bekenden.
In het startvak valt het mij op dat bijna iedereen een korte broek aan heeft behalve ik, ben ik inmiddels zo gewend geraakt aan de tropische temperatuur dat ik een mooie nazomerdag in Nederland koud vind?

Om 11 uur klinkt de starttoeter en zet het pelotonnetje lopers zich in beweging. De eerste 500 meter zijn verhard, daarna gaan we het bos in waar een omloop van 2700 meter is uitgezet die we na deze aanloopronde 15 keer moeten lopen om de gewenste 42195 meter te halen.
Omdat ik de afgelopen 12 weken bijna geen duurlopen heb gedaan en al helemaal geen tempo's heb gelopen en de nachtrusten de laatste weken minimaal waren heb ik besloten rustig aan te doen, dit voornemen gaat na de eerste ronde de kast in en het tempo ligt meteen veel te hoog, stiekem hoop ik op een wondertje en en tijd van rond de 3:30.

De ronde is volledig onverhard, maar op een paar goed te ontwijken plassen na is het goed te belopen. Wel zitten er een paar kleine klimmetjes in die na verloop van tijd toch behoorlijk beginnen op te breken.
In het bos is een doorkomst waar de rondetijden worden bij gehouden, tevens staat hier de bekende verzorgingstent met weer een ruim assortiment aan eten en drinken, als je niet oppast kom je zwaarder van deze marathon terug dan dat je er heen ging.

De eerste 20 kilometers gaan lekker en veel te snel, daarna merk ik dat het zwaar begint te worden, ik moet het tempo wat terug laten zakken en weet dat een wondertje er vandaag niet in zit (na het wonder van anderhalve week geleden zou dat ook wel wat veel gevraagd zijn) en ik ga verder op genieten en rustig doorlopen.
Dit lukt mij ruim 10 kilometer en dan begint ook dit tempo zwaar te worden en moet het nog een tandje terug, ik heb de afgelopen maanden toch een hoop ingeleverd wat betreft conditie en voorlopig zal het niet lukken dat weer terug te krijgen.

De laatste rondes loop ik nog maar net boven de 10 km/uur, toch is het heerlijk om weer eens te lopen zonder dat je na een uur of 2 al helemaal leeg bent door de hitte in de tropen, het lopen werkt nog steeds ontspannend, het weer is perfect en een herfstbos is toch wel één van de mooiste plekken om te mogen lopen.
3 Uur en 53 minuten na de start meld ik mij voor het laatst bij de verzorginspost/finish, de herfstmarathon zit er op voor mij, ik neem nog een boullion en vertrek snel naar Wildervank, ik pik Max weer op bij de creche en voor 4 uur zijn we weer thuis bij Margitt en Sophie die beide net wakker zijn.

Marco